.
Haz click en los titulares para ver las entradas completas...

Thee Blind Crows

Posted by Capitain Poon on viernes 25 de junio de 2010 , under | comentarios (5)



No es algo excesivamente novedoso el hecho de que una banda la conformen solo dos miembros, ni que con una guitarra y una batería se pueda conseguir que la música suene poderosa y potente sin necesidad de que un bajo acompañe, pero si lo es que el resultado sea tan bestialmente prometedor, que sean de Pontevedra, y que no sean unos músicos curtidos en mil bandas de renombre los que conformen es grupo.

El ep de su presentación lo conforman cinco temazos sin parangón, que destilan Garage, Blues y R’n’R por todos sus poros, con una actitud Punk descomunal y que suenan a Cramps, a la Spencer o a R.L. Burnside, en lo que Al nos demuestra de lo que es capaz de hacer con un slide, una guitarra y acompañado de una voz tremenda, facturando riffs que parecen salidos del mismísimo Delta, y bien pertrechado por Dddelirio, un golpeador nato, cual peso pesado machacado su saco en el gimnasio.

“Wrong Decisions” abre este ep de manera atronadora, y es que ese riff es algo que no he podido sacarme en días de mi cerebro, porque aturde tus sentidos y dudas de que no sea uno del Hooker inflado a clembuterol. Pero no son chicos de un solo tema, en “Strong Ties” crees estar escuchando a los mejores Jon Spencer, y en “The Devil Blues” ya dudas de la procedencia de la banda y si de hay algún Delta en la Ría de Pontevedra que se ha hermanado con la del Mississippi.

Un pequeño homenaje a John Lee Hooker en “Goodbye Hooker” y el grandísimo R’n’R de “Crossin’ the River” para cerrar su debut, con el que eres incapaz de permanecer quieto ni atado a una silla, tema que bien podía conformar la banda sonora de un film de Tarantino, rápido, veloz e incandescente.

Mención de honor para Gero, quién se pone tras la cámara para grabar el video de “Wrong Decisions” y amigo de los componentes, una gran persona en todos los aspectos y alguien de quién oiremos hablar en poco tiempo, puesto que su futuro es tan grande como su corazón.

Señor@s, disfruten de la maravillosa banda del Delta pontevedrés y el fenomenal video de MrQueroseno aka Sr Rojo que lo acompaña, a cada cual más grande.
Tracklist:
01.Wrong decisions
02.Strong ties
03.The Devil Blues
04.Goodbye Hooker
05.Crossin' the river

Su myspace

We are Thee Blind Crows from Pontevedra. We are a duet of Punk-blues-garage that began to play in 2008 inspired by another duets such as The Black Keys, The White stripes or Flat Duo Jets.
We can define our style as an energic mix of southern blues and primitive punk-garage. Some of our infuences are bands like Link Wray, The Sonics, Robert Johnson, The Cramps, Jon Spencer Blues Explosion, Zen Guerrilla, MC5...We are an authentic underground rock lovers, cos’ we reckon nowadays the musical scene is standardized, that’s the reason why we do the music that we really love aside of all these fashions.On stage we’re explosive and always trying to give our audience intensitive and real rock & roll.

You can listen to us on http://www.myspace.com/theeblindcrows

And to watch our first video, produced by “Producciones Mutantes” just click on http://www.youtube.com/watch?v=JFf3M4cbNAM
Tlf: 665830246 – 626833464

Regards!!



Suicidal Drivers

Posted by Capitain Poon on viernes 18 de junio de 2010 , under | comentarios (16)




Hace tiempo que seguía en la clandestinidad a esta jovencísima banda madrileña mientras recibían mil elogios por parte de gente consagrada en esto del R’n’R, siempre un poquito escéptico ante la juventud de sus componentes, y consciente de que su debut sería el que me sacase de dudas. Pues bien, hace unos días recibí ese debut de nombre “Disapear!?” y he de reconocer que estos chavales han hecho bien sus deberes, sus lecciones sobre historia Punk y R’n’R las aprueban con notable alto, y dan que pensar sobre lo que serán capaces de hacer cuando pasen a la “madurez”.

Hablan los que les han visto sobre las ganas y aptitud que demuestran sobre un escenario, y de lo que ganan estos temas tocados en directo. Si eso es así, pues menudo futuro les auguro a los chicos, porque en estudio suenan muy potentes y furiosos, ganando enteros cuando se dirigen hacia Escandinavia, con los ojos puestos en los que podrían ser sus “padres”, los Backyard Babies.

Muy buen trabajo en guitarras y coros sobre todo, haciendo que las canciones enganchen realmente a primera escucha, aunque es tras varias de ellas cuando recibes todo el mensaje de la banda, encontrando matices de Glam Punk a lo Black Halos, Punk oscuro a lo Turbonegro y mucho R’n’R enchufado en vena, apuntando muy alto a nivel musical, y dejando bien claro que la juventud no va reñida con la calidad.

Su maqueta “At as King of Coming” recibió grandes críticas, lo que les permitió comenzar a tocar en innumerables salas de la capital, ganando tablas y preparando el camino para su puesta de largo, un disco que seguro será reconocido como grande y que les dará el empujón necesario para patearse media España y, a buen seguro, les abrirá las puertas para el mercado internacional.

Juanra, Cesc, Rotri y Guille tienen un futuro enorme por delante, en el que seguro van a seguir alegrándonos la vida con temazos como “Dirty Bitch” o “The Ass Killer”, e inflándonos a nuevos discos, pero espero que con los pies en el suelo, ya que he visto a muchas bandas comenzar como ciclones para acabar estrellados ante la fantasía de conquistar el mundo, vender millones de copias y follarse a mil y una groupies. Si saben gestionar el don que tienen, llegarán muy lejos, manteniendo la llama encendida y abriendo el camino a la nueva sabia, que cada día comienzan más jóvenes.

El disco se presentó el 12 de junio, y si quieres hacerte con una copia original, solo tienes que enviar un mensaje a suicidaldriversrock@hotmail.com , y en unos días lo tienes en tu casa.

1. THE ASS KILLER
2. BROKEN PHONE
3. LEMON IN OUR MOUTHS
4. AT A KISS OF COMING
5. REST IN HELL
6. SHOOT ME TO MY HEART
7. FALSE FRIENDS
8. SICK
9. ONE MORE TIME
10. DIRTY BITCH
11. FAILED (BY HER SMELLY PUSSY)
12. NEVER KNEW WHY








· Suicidal Drivers comenzó en el año 2007 cuando Juanra G., un joven guitarrista madrileño de tan solo 18 años, escribió sus primeras canciones y formo junto a un cantante, un bajista y un baterista lo que fue la primera formación del grupo. Durante 2007 y 2008 dieron sus primeros conciertos y grabaron una maqueta. En el siguiente año Suicidal Drivers publicó un E.P de 6 temas titulado At A Kiss Of Coming (2009) con un nuevo vocalista/guitarrista (Prince Gaitas) y un nuevo bajista (Cest). Justo después de esto vinieron más cambios, un nuevo baterista (Rotri) se incorporó a la banda y además Juanra G. comenzó a ocupar la posición de cantante además de seguir tocando la guitarra, dejando a Prince Gaitas ocupandose sólo de las 6 cuerdas. Con estos miembros acaban de publicar su primer disco Disappear!? (2010), un álbum cargado de intención en las letras y de influencias punk y hard-rock en cuanto a la música. Estarán de gira para presentarlo por todas las ciudades españolas. ¡No os lo perdáis!

Suicidal Drivers started in 2007 when Juanra Gener, a lead guitarist from Madrid of just 18 years old, wrote his first rock&roll songs and he found a vocalist/guitarist, a bassist and a drummer for his new project. With this formation they started doing shows and recorded a demo during 2007 and 2008. In the next year, Suicidal Drivers published a E.P. called At A Kiss Of Coming (2009) with a new vocalist/guitarist (Prince Gaitas) and a new bassist (Cest). Right after this came more changes, a new drummer joined the band (Rotri) and Juanra Gener began to sing and play guitar. With these members, the band recorded and published Disappear!? (2010), an album full of intention in the lyrics and punk/hard-rock influences. They will be touring through Spain. Don´t miss it!

Chillihounds

Posted by Capitain Poon on miércoles 16 de junio de 2010 , under | comentarios (9)



“Welcome to the Show” es mucho más que la continuación de su magnífico debut “The Album”, es un disco redondo donde vas a encontrar 10 temas a cada cual más poderoso, divertido y rockanrolero, que ha explorado, sin dejar ninguna, todas las ramas del R’n’R más clásico, desde los Stones, Faces o Cheap Trick a los AC/DC.

Los suecos son el espectáculo personificado, y es que cualquiera de sus temas puede pasar por la banda sonora ideal para un sábado noche, y es si con su anterior disco consiguieron sorprendernos a todos, con este no hacen más que confirmar que no son un proyecto pasajero, sino unos chicos que vienen a quedarse y por mucho tiempo, pasando por encima de nosotros como una avalancha que bucea por la historia del R’n’R, rescatando lo mejor de cada época.

Abre el disco la Stoniana “Hello!, Hello!, Hello!”, toda una declaración de principios que hace algo grande de lo simple, para transformarse en los mejores The Four Horsemen en “(Meet Me) On the Rocks”, o mutarse en esos barbudos sureños en “Lady Pink”, con mucho Groove y Funk en el tema. Un repaso por la historia en 10 grandísimos temas que confeccionan uno de los mejores discos del 2010, y en el que la variedad es lo que predomina, teniendo sitio incluso para una gran balada o un tema acústico. Hay que estar hecho de piedra para no sentir la corriente de alta tensión que recorre cual línea roja la totalidad del disco.

Pensaba que no serian capaces de pillarme con la guardia baja con su segundo disco, puesto que sabía de lo que eran capaces, pero he de reconocer que no esperaba un derroche tan grande de contrastes y, al final, el golpe en la mandíbula me ha tumbado. Y yo que pensaba que con la edad sería más precavido…..

Señoras y señores, que no les pase como a mi, porque yo al menos tengo a bien avisarles, estos tíos no vienen a cambiar la historia del R’n’R, pero si a formar parte de ella, y es que está visto que el corazón de estos chicos late cada vez con más fuerza.

Los Chilliounds son:

The Aadland,
The Rasmusson,
The Linnaeus,
The Johansson.


Tracklist:

01 Hello! hello! hello!

02 (meet me) on the rocks

03 .lady pink

04 Slave to love

05 Good dog gone bad

06 Sugar lou

07 Mobile lifestyle

08 Night time is the right time

09 Oh yeah!oh yeah!

10 Thankyou and goodnight







Su myspace


Timeless. There’s no other word better describing the music coming from this Swedish four-piece. Having grown up on bearded swamp blues (ZZ TOP, LYNYRD SKYNYRD), glam flamboyance (KISS, DAVID BOWIE, ALICE COOPER, T-REX) and menace riffing (AC/DC, DEEP PURPLE, TED NUGENT) there’s not a doubt in the world that CHILLIHOUNDS learned the swagger of rock’n’roll in the best of ways. Forming in Gothenburg in 2003 the band take its time perfecting their retrospective groove seldom heard this side of the seventies. In 2005 all the pieces of the puzzle seem to match as CHILLIHOUNDS records the demo “No Fashion, Just Rock’n’Roll”. The recording includes highlights such as “1975” and “Dancing Devils” and earns the band – along with their sweat drenched performances – a reputation among independent labels. Italian company Nicotine Records releases “The Album” in April of 2007. It is a ten track onslaught of furious licks and unforgettable melodies. A mere four months later the first pressing is sold out, much thanks to the overwhelming critical acclaim “The Album” receives from press around the world. Sweden Rock Magazine awards “The Album” 9 out of 10 points – “If there’s any justice in the world, CHILLIHOUNDS ought to be an international hit”. Webzine Agony Zone states: “CHILLIHOUNDS performs as if their life depends upon it”. German magazine OX gives “The Album” 7 out of 10 – “Finally a singer who can sing, instead of sounding just like a V8 engine”. And so on. At the moment the group is writing material for their forthcoming album “Vol. II – Welcome to the Show”. Some tracks are already recorded and has been performed to great praise. CHILLIHOUNDS makes no bones about their burning love for energetic classic hard rock and is now often compared to similar act CLUTCH.








Hellscrack

Posted by Capitain Poon on lunes 14 de junio de 2010 , under | comentarios (5)




Comienza una triste semana para mi tras el comunicado de Guitar Mafia en el que nos informan que la banda queda en Stand by tras más de 10 años pateando culos sobre los escenarios, y con una discografía digna de ser puesta en un pedestal. Espero que sea algo temporal y pronto volver a verles sobre un escenario.

Para alegrarme yo mismo, he decidido poner en mi pletina algún disco que me transmitiese fuerza y ganas para tirar adelante esta mañana, y no he dudado mucho, ya que el Rusted de los Hellscrack tiene todo lo necesario para levantar un muerto de la tumba, y ponerte las pilas para el resto de la semana.

16 temas cortitos y tocados a piñón, genial para todos los que disfrutamos de las bandas legendarias de R’n’R vigoroso y potente, léanse Rose Tattoo, Motörhead o Nashville Pussy, con ciertos aires al Speedrock escandinavo en algunos temas, como en el que abre el disco, el superdivertido “Sad little girl”, que en cuanto lo escuchas sabes que este disco es de los que merece ser tenido y tocado.

Macarrismo grasiento y sucio hecho banda, que cuentan con unas críticas de su directo fuera de lo común, con lo que he marcado su nombre en rojita para un posible acercamiento a nuestras tierras, ya que lo describen como una experiencia inolvidable.

Hellcrack son:
SHUMAN : BATTERIE/VOIX
KALOU : BASSE
LAURENT : GUITARE/VOIX

Tracklist:
1. The Sad Little Girl
2. Crucify
3. I'll Change
4. Rock'n'rollers Rock
5. Some of Them
6. Waiting for the Rain
7. It's Me Death
8. Tell Me It's a Lie
9. The Sinner
10. The Kish Is Back
11. Screen Zombie
12. Facing Down
13. Tough Times
14. Too Drunk to Fuck
15. When the Sun Goes Down
16. Remedy

Su myspace

Si des noms comme MOTÖRHEAD, ROSE TATTOO, AC/DC sont pour toi la garantie d'une musique vraie. Si tu crois qu'un album doit être enregistré avec ses tripes et sans Pro-Tool. Si tu aimes les voix ultra grasses. Si tu aimes le rock'n' roll gras qui sait changer de tempo voire se teinter de couleurs presque country (le solo de « Rock'n'rollers rock » ou « Some of them ») ou boogie (« Waiting for the rain »). Si tu aimes les titres courts (16 titres en 39 minutes avec plusieurs titres de moins de 2 min le plus court étant le speed « the Kish is back » qui passe de peu la minute). Si tu aimes les reprises faites pour le fun (« Too drunk to Fuck » de DEAD KENNEDY et « Remedy » de ROSE TATTOO). Alors HELLSCRACK et ce « Rusted » est fait pour toi. Ce troisième enregistrement du trio nantais, qui suit un 5 titres en 1997 et un premier album, « Flesh & Steel » de 2004, suinte le rock, le feeling et la sincérité. Les voix partagées entre le batteur et le guitariste sont super grasses et complètement rock'n'roll. On va de titres ultra speedé (« It's me death », « Crucify ») à des truc plus lents voire posés (« Some of them ») on passe aussi par quelques mid (« Rock'n'rollers rock » ou « Screen zombie »).En un mot comme en cent tu aimes le rock gras, sale et teigneux, ce disque est pour toi. De plus ce disque a le bon goût de ne pas être monotone et a quelques hits qui restent plaisamment en caboche. En plus il y a de la slide sur plusieurs titres... On va pas en faire des tonnes de plus, je crois que tout dit comme ça : tu aimes le hard rock intense et crade, fonce! Sinon, ben, tant pis toi !À si une chose, je ne sais pas si c'est le promo qui est faisandé ou quoi mais la tracklist est fausse, la reprise de ROSE TATTOO, « Remedy » annoncée en fin de tracklist est sur mon exemplaire en première position... mais c'est mineur ça. Je ne sais ce qu'il en est au final.

The Diesel Dogs

Posted by Capitain Poon on viernes 11 de junio de 2010 , under | comentarios (6)



Aún sin recuperarnos de lo que ha supuesto el tercer disco de los Diesel Dogs, The Golden Age, echamos un poco la vista atrás para recuperar otro gran disco que no recibió el premio que se merecía, porque si con su último trabajo ya han empezado a recibir el reconocimiento que se han ganado, con su anterior disco del 2007, todo un decálogo de Punk’n’Roll macarra y sucio, ya deberían haber subido unos cuantos escalones hacia ese puesto de honor en el R’n’R patrio.

Agresividad y suciedad, ángeles y demonios, humo y ron….todo esto y más en el disco que marcó su inflexión como banda, y donde ya se encuentra esa madurez de la que ahora hacen gala pero, de nuevo, sin perder ni un ápice de fuerza y vigorosidad demostrada en su debut “High’n Wasted”, plagado de himnos sleazies y en donde las letras comienzan a tener una importancia fundamental en los temas, con mucho mas mensaje y matices políticos.

Sin duda, un disco que cualquiera que ame el R’n’R o el Punk Rock debe considerar un disco de cabecera, un disco con el que disfrutar muchas horas y en el que temas como “We are the sick boys” o “Communist Doll” volarán tu cabeza, o podrás disfrutar del magnífico duelo de guitarras entre Javi y Mafia Boy en “Welcome to the lost generation”.

Todos los cánones y preceptos del Punk Rock cumplidos y reunidos en este “See no Evil”, todo un bofetón en toda la cara que te despierta y prepara en homogénea línea para la diversión y el descontrol, moldeando el ambiente y llenándolo de matices.

Sin duda, una gran recopilación de historias cual libro musical, donde las frustraciones se funden con las realidades y las melancolías no tienen cabida.


Tracklist:
01.Gimme revolution
02.Destroy New York
03.Welcome to the lost generation
04.Lost in the city again
05.Broken like us
06.New world order
07.Communist doll
08.Broken heart romance
09.Every body dies now
10.We are the sick boys
11.The Getaway


Dirtrucks

Posted by Capitain Poon on miércoles 9 de junio de 2010 , under | comentarios (6)



Tengo un pelín olvidadas a las bandas de Riot Girls, y la verdad es que muchas me han hecho disfrutar muchísimo, como es el caso de este grupo japonés que me enganchó como pocos con este "Yellow Rose" del 2006.

Las Dirtrucks se formaron en Tokio en 2005 por Dee (Cobrachicks) y una DJ local, Sae, para unos meses más tarde pasar a ser una banda como dios manda con Rui, aunque actualmente Dee ya no forma parte de la banda y su puesto lo ocupa Celica. Los problemas siempre han venido al encontrar una bajista que se acople a la banda, y ese puesto ya ha sido cubierto por varias chicas en diferentes ocasiones.

Rock’n’Roll de corte clásico tocado con actitud y mucha fuerza, en el que beben de los clásicos de los 70 actualizando su sonido y dándole un aire mas salvaje a sus guitarras y acompañado por la preciosa voz de de Dee.

En 2006 sacan al mercado este su primer larga duración, que está compuesto por los seis temas de su ep debut “Ordinary Bad Girl”, mas tres versiones (grande la versión de Rocker”, y tres temas nuevos, con el que reciben grandes críticas en su país y esto les permite comenzar una gira por Europa en la cual encandilan a su público.En 2008, ya con Celica a las voces, vienen a España y reciben también unas grandes críticas.

No esperes encontrar nada nuevo en estas jovencitas, pero está muy claro que son capaces de divertir y animar con su forma de entender el R’n’R, y además, son unas bellezas.
Tracklist:
Soap And Cigarette
The Rocker
Deep Inside My Heart
Ordinary Bad Girl
Cowboy Song
Gimme Some Shakin’
Spoonful Of Golden Love
Your Dead Soul (On My Back)
White Town
Rock! Rock! (Till You Drop)
Float In Haze
Coming Over Me



In early 2005, DIRTRUCKS started their career as a two-piece band in Tokyo with members DEE (ex. Cobrachicks and Motorcobra) and SAE (Rock Club DJ). The group was joined by RUI (ex. Polestar) several months later.
DIRTRUCKS first took to the stage within Japan in August and over the next few months played several gigs, which took place mainly within Tokyo. It was during this time that the group recorded their first demo record.
In January 2006, DIRTRUCKS performed in Austria and Sweden and whilst visiting the latter country, they were featured on a rock/punk program on a Swedish national radio station. After their return to Japan and further live activities, the group journeyed to the US in June. Their time in America saw DIRTRUCKS perform in San Francisco, Houston, Minneapolis and Detroit. Later that year, the group returned to Europe to perform in several countries including France, Germany and Serbia.
Shortly after their return to Japan in November, DIRTRUCKS released their first studio album Yellow Rose.
The next year saw a flurry of live activities for DIRTRUCKS, but sadly in November 2007, following a live performance in Nagoya, it was announced that DEE would be parting ways with the group. Following her departure at the end of the month, DIRTRUCKS went on an indefinite hiatus while they searched for a new vocalist and bassist.
Early 2008 saw the return of DIRTRUCKS with their new members CELICA and DETH-TOMO, forming a quartet. With this new line-up, the group returned to Europe throughout September as part of the first leg of a two part tour and performed in France, The Czech Republic, Germany, Poland and The Netherlands. Only a matter of months later, the second leg of the tour saw DIRTRUCKS perform in Switzerland, France, Italy and Spain.
In May 2009, DETH-TOMO withdrew from DIRTRUCKS, reducing the group to a trio. The group maintained a rigorous live schedule for the remainder of the year, continuing to perform with a support bassist while auditioning for a permanent replacement for DETH-TOMO.
With the beginning of 2010, DIRTRUCKS have announced that vocalist CELICA will be venturing to America in order to pursue her own solo career. However, this turn of the events does not signal the end of DIRTRUCKS as the other members of the group will continue to search for a replacement bassist.
Despite the minor setbacks in their career, DIRTRUCKS have established themselves as one of the groups to watch in the underground music scene.


LosFuocos

Posted by Capitain Poon on lunes 7 de junio de 2010 , under | comentarios (3)



A los italianos ya los conocéis, puesto que no hace mucho tiempo aparecieron por aquí con su disco y varias de sus demos, y el único de sus trabajos que no tenía era este ep del 2006 que sacaron en “Rebel Kid Music”, y que, a mi parecer, las canciones incluidas suenan mucho mejor incluso que su disco de presentación.

Cinco grandes temas de High Energy R’n’R que harán las delicias de los amantes del género, tocados con la clase y el estilo habitual de los de Lodi, pero con ese aroma a la Rendezvous del que yo personalmente disfruto tanto.

Esperemos que su próximo trabajo los situé donde se merecen y que no tarden mucho en editarlo, estos tíos enganchan y necesito nueva dosis en vena.
Tracklist:
01.Einstein smiling
02.Monkey nights
03.In love with love
04.Little boy loser
05.A band and her combos


Losfuocos formed in september 2002 in Lodi (Milan, Italy).Marco, Daniele and Michele, coming from different musical experiences, decide to begin to play music trying to mix their sound influences (punk rock, metal, hardcore, hardrock), rock’n’roll inspired by new Scandinavian bands like the Hellacopters, the Peepshows, Gluecifer and old glories like MC5, Radio Birdman and Stooges. In 2003 they recorded a first demotape: “Sex, fire and rock’n’roll”. Punk and Hardcore traces are still obvious. The mess-tin begins, fuocos play live in every kind of club or party. With a new guitarist added to the line-up, the band go on and write new songs for a second demotape: “All bands play, Losfuocos kill” out in 2004. With the return of the line-up to a classic power trio, Losfuocos write new songs, practice hardly in their room and play many shows in the north of Italy.At the end of 2005 the band enter in studio to record “Peechoopachoo”, an ep, 5 tracks of pure high energy rock’n’roll with particolar attention to the sound. The product quality is really good and the band sell 500 copies. Here are the first successes for the band that play a lot of shows in Italy and Germany (like supporter to Bullets To Broadway, ex Teen Idols, a punk rock band from USA) . During 2006 Go Down Records (the greatest italian rock’n’roll indie label that produces bands like OJM, Small Jackets, Gorilla from UK, Not Moving, the Morlocks from US) suggest to Losfuocos to record a real album with a great distribution. Losfuocos accept and write their first full length. In march of 2007 the album is out. The promo tour bring Losfuocos to play with many bands. 2 tours with Firebird (ex Carcass, Napalm Death, Spiritual Beggars), another german tour as headliners and many gigs with Mike Davis (legendary MC5 bass player!!!), Gorilla (UK), the Dirtbombs (USA), Small Jackets, OJM, Dome La Muerte & the Diggers, the Good Fellas, thee S.T.P., Sottopressione. At the end of 2008 Mike leave the band. Losfuocos are now rockin’ with Corbe, the new drummer.Stay tuned for new gigs in 2009 and ROCK ON!



Decadent Daughters

Posted by Capitain Poon on viernes 4 de junio de 2010 , under | comentarios (10)



¿La nueva esperanza del Glam Punk patrio?... pues yo creo que mucho más que eso, toda una realidad.

Decadent Daughters vienen de Ferrol, y cuentan con todo lo necesario para confirmarse en banda de renombre internacional, y es que, si le unes a su juventud (que son unos crios joder), esa imagen rompedora, su maestría a la hora de componer y tocar, y la calidad de sus temas, pues te sale lo que yo ya presagio, un producto grande para exportar y competir de igual a igual fuera de nuestras fronteras.

Esta fue su presentación oficial, una demo de cinco temas del 2007, grabada al poco de formarse como banda y que, con la precariedad de medios con los que contaron, no hacen mas que confirmar que el disco debut, “Greetings from the Gutter" que ya está casi aquí, va a ser una bomba de la que se hablará fijo.

Muchos se han dado cuenta de que lo de estos chicos no es mediocridad y ya han aparecido en recopilatorios de renombre como “GlamNation” o la revista “Devolution Magazine”, y tanto la crítica nacional como internacional ha visto en ellos lo mismo que yo, un diamante que pulir y convertir en una gran joya que lucir con orgullo.

Son un ciclón, con el descaro que su juventud les permite, pero es que, estoy seguro de que ellos lo saben, y eso lo transmiten en cada himno cantado que se te cuela en tu cabeza y eres incapaz de dejar de tararear. Sexo, droga y R’n’R, los estudios sobre ello con notable alto y mucha pasión por los clásicos del género, pero para nada clones o imitadores. Tienen mucha calidad y quieren dejar claro que Decadet Daughters no suenan a nadie, pero suenan a todos.

Rock’n’Roll tocado con actitud y velocidad Punk, una imagen a la Mötley Crüe y ganas de comerse el mundo, con un frontman, Chris, de voz desgarradora y un par de guitarras rápidos como el viento….uff, yo no me pierdo su disco debut.
Tracklist:
1.Exploited Teens
2.Black & blue
3.Fall
4.No stars to guide us
5.Sickness

Decadent Daughters started in 2007 in a decadent, grey and dirty Ferrol following the break-up of teen-sleaze band Strütter that just ended their England tour. The boys had other artistic projects to develop, and at a certain point, Strütter just wasn’t enough, both image and music-wise. Based on all sorts of influences, they decided to go for a fresher sound. The idea was to go on doing what they like but without sounding antiquated or old-fashioned. Kane arrived one day to the rehearsal with a brand new concept: Decadent Daughters, a band with a highly visual element, a shock for the sight, and with music rooted in Punk; influenced by all kinds of styles and genres their members enjoyed; ranging from the most classic heavy metal to the most extravagant and visually stunning and radical visual kei bands.All this shaken with the cock-rock attitude they adopted in Strütter and inherited from Mötley Crüe. Andy, Chris and Kane contacted Lizz, an old friend who was more than appropriate for the new concept of the band. After several months of rehearsals, they found the right drummer: Dani, Kane’s brother, who regardless of not being the most technically skillful of drummers, was just right for the band. Once the band was ready, the machine started, they needed songs, they needed photos and a way to show themselves to the world. They recorded their demo “Dead Class Heroes” composed of 5 tracks (Exploited Teens, Rip Your Heart Out, Fall, No Stars To Guide Us and Sickness) and traveled to Madrid for a photo session with friend Rebeca Saray, succesful photographer who already worked with Chris for her book of atistic photography “Feelings”. Myspace became the Decadent Daughter’s headquarters. After uploading their songs and their photos, the not-so-slow but not-so-safe rise of these five boys started taking place. After a week of uploading their tracks, two of them already found their way into international publications. “Exploited Teens” appeared in GlamNation vol. 2, an american compilation of Sleaze Glam, “Rip Your Heart Out” was the second track in an issue of Devolution Magazine, an alternative musc publication in United Kingdom. The demo met with critical acclaim in Mondosonoro and Rockzone. DDs started to provoke all kinds of sensation among the public, from love to hate, but never being ignored. Their music started convincing people as diverse as grindcore fans all the way to the most conservative sectors of the public. Nevertheless it was the teenage world that (un)expectedly found DDs really appealing. Their shameless look was immediately covering high-school folders and notebooks, their names written on the edges of desks and on walls of girl bathrooms. Loka Magazine, massive publication for fifteen year old females, published a picture of the band at request of the public and even published an interview with the band. They were tagged as Emos and Posers because of their image and their success with the youth, nevertheless the band never provoked or facilitated this process. From their total lack of respect for various hit bands, to their dirty and irreverent attitude, both on and offstage; and their occasional apology of drugs against the ruling Straight Edge mentality.Still, with all these theoretical manifestoes, Decadent Daughters are a pure straight rock’n’roll band. They are not punk, they are not visual, they are not glam, they are not metal, they are not whatever-core. As Kane stated in 2008: “we are just plain rock’n’roll, simple, if you are clever enough you’ll realize it on your own”. In spring of 2008, and after several local gigs and some concerts around Spain, DDs embarked in the production of their first videoclip: “Black & Blue”. The boys wanted a professional level, so they went straight to GonSound in Vigo to record their single. The videoclip was hard proof of what they’re capable of, being a band with just a recorded demo. From spontaneous apparitions in magazines to full-page interviews, posters and TV (with “Black & Blue” airing on Sol Musica) appearing on various national TV shows. The boys even received a couple of label offers, that due to contractual differences, were rejected. After a sporadic tour around Spain during the summer period, various fansites started to pop up around the net, and to the boys’ surprise, there were people waiting in line hours before the shows. DDs shared the stage with acts such as: Violent Pachinko, The Kendolls or Guitar Mafia in venues like Siroco, Apolo II or El Loco. In early 2009 the arrangements for the edition of their single “Black & Blue” start through the american label Demon Doll Records, based on Hollywood CA. Now on summer they signed with their present manager Maximino López & Run Rum Axencia; and thanks to him the guys started recording the first full album called "Greetings from the Gutter" at Gonsound studios again, still working on the album; Decadent Daughters are focusing on keep on playing alive around Spain and hitting the media as they did before. Future plans for the band are to go on playing live and spreading their name as soon as Greetings from the Gutter comes out.


Esquios

Posted by Capitain Poon on miércoles 2 de junio de 2010 , under | comentarios (4)



Seguimos en esta tónica de los últimos post, donde hacemos un hueco a otro tipo de bandas nacionales que últimamente me han alegrado con sus propuestas, y esta vez nos vamos hasta Galiza, concretamente hasta A Estrada, desde donde los Esquios nos presentan este su cuarto trabajo, en el que, partiendo de su habitual Punk Rock, nos presentan un gran disco de Garage vigoroso.

Como ellos mismos me comentan: “En el buscamos un sonido garagero, orgánico, directo y sucio. En buena parte está grabado en directo con arreglos y overdubs en algunos temas. En este trabajo salen a relucir mas que nunca las influencias de The Cramps, Oblivians, Stooges..”. Y a fe que lo consiguen, con unas letras irreverentes e irónicas, presentando un disco muy divertido y fresco, cantado en su lengua materna.

Difícil destacar un tema en concreto, aunque su “Roc-an-rol” es, lógicamente por su ritmo,el que más fácilmente me ha entrado y divertido. “Lobos de Mar” es otro de los temas que mas me han gustado, en el que (con el gallego que yo se jajajaja) entiendo hacen un pequeño a los marinos y su dura vida.

12 temas que pretenden hacer pasar un buen rato y que lo consiguen con nota alta, y del cual puedes hacerte con una copia en vinilo o cd enviando un mensaje a esquios@esquios.com .

Esquios son:

JORGE RODRIGUEZ---GUITARRA,

PEDRO DONO---BAJO,

JORGE IGLESIAS---BATERIA,

MIGUEL CASTRO---VOZ

Tracklist:
1. O aerosol
2. Berto Habichuelo
3. E ti triste de min
4. Axuda humanitaria
5. Noite meiga
6. Lobos de mar
7. Hedonismo
8. A lapa festeira
9. O samaín
10. Saberes
11. Roc-an-rol
12.Unha merda per mi








Esquios formamonos o 31 de decembro do 2005. Dende aquela o unico cambio na formación foi a saída do noso cantante orixinal, Fidel Castro(non é broma) e a entrada do actual, Miguel castro(non son irmáns). Levamos editados 3 cd's: -Esquios(2006) -Un tipo normal(2007) -Eche o que hai(2009) Nos comezos o noso estilo era algo así coma stoner-punk-rock , para no segundo disco virar a unha música mais punk-rock con outras influencias por medio. No noso terceiro cd e onde empezamos a buscar un son mais garaxeiro, e ai estamos, ese é o son que nos gusta, directo, orgánico e suxo!! Ou sexa: Puto punk'n'roll a galega!!! Non perdas de vista un dos nosos concertos e poderas comprobalo, enerxía e festa en estado puro!! Esquios estamos nesto para divertirnos e para pasalo ben(e para darlle caña a alguns), se de paso gustache o que facemos e tamén te divirtes con nós, caralludo!!